درسی که از ماجرای مرحوم “مهسا امینی” نیاموختیم

مدیرمسئول

امروز، آرزوی هر معتقد به حجاب – در هر مرتبت و منزلت حکومتی، دولتی و غیرو – رعایت آن در حد پوشیدگی مرحوم مهسا امینی است. خواسته ای محال که در صورت اصرار بر آن، هزینه های سیاسی و امنیتی بسیاری بر حکومت حاکم خواهد ساخت و با وضعیت فعلی حاکم بر مناسبات ملت / حکومت، بعید هم می نماید نهایتاً به توفیقی بینجامد. بنابراین، اگر مدعی شویم تمامی معتقدین به حجاب از نحوه رفتار با مرحوم مهسا امینی نادم‌ و منتقد آن اند، کلامی به گزاف نگفته ایم.

چندی پیش خبر بازداشت چند بازیگر سینما، در صدر اخبار کشور قرار گرفت و به اظهار نظرهای بسیار و متفاوت از هم منجر شد. بعد نوبت به ماراتن جزیره کیش رسید و البته چند مورد برخورد جمع و جورتر با چهره ها یا افراد عادی که بنابر برخی اظهارات یا اطلاعیه ها، با اتهام همیشه در دسترس “هنجارشکنی” مواجه بودند.

بیشترین اتهام و اصلاً علت ورود مأمورین به محل میهمانی بازیگران سینما، بهانه صرف مشروبات الکلی عنوان شده بود. حال فرض کنیم چنان چه بازداشت بازیگران مزبور، یک سال بعد منجر به فروش نسبتاً علنی تر مشروبات الکلی مثلاً در خیابان ها و چهارراه ها یا بعضی کیوسک های سطح شهرها یا بعضی سوپرمارکت ها و… و نیز شرب علنی تر آن ها شود، آیا همان پشیمانی مورد حجاب پیش گفته شده، پیش نخواهد آمد؟

این که در مورد ماراتن کیش و بسیاری رویدادهای ورزشی و غیر ورزشی دیگر، به گونه ای برخورد کنیم که انگار برگزار کنندگان و شرکت کنندگان آن، قصد معاضدت و دهان کجی به جمهوری اسلامی داشته اند، نهایت کج‌ اندیشی و پارانوید سیاسی ست.

جذب گردشگر به کیش، درآمد حاصله و به رخ کشیدن مدیریت عالی و کارآمد دست اندرکاران به مقامات بالاتر و نیز رقابت با ماراتن دبی، تنها نیات برگزار کنندگان، و انجام مسابقه ورزشی هیجان انگیز و کسب برتری و رتبه و دیده شدن و نیز تفریح و شادمانی و موارد مشابه دیگر، تنها دلایل شرکت کنندگان ماراتن کیش بوده است. هیچ گونه – حتی ذره ای – امیال سیاسی یا مغرضانه نسبت به حکومت و جمهوری اسلامی و مباحث اعتقادی مانند حجاب در میان نبوده و نیست.

اگر پوشش و شکل و شمایل شرکت کنندگان شائبه سیاسی یا تعمد در رفتار غیر متعارف بودن ماراتن کیش برای برخی مسئولین ایجاد کرده است، باید گفت هر کجای دنیا ماراتن برگزار شود، کمابیش چنان اوصافی مشاهده می شود و وضعیت طبیعی چنین برنامه ورزشی ای، چنان است.

با به رسمیت شناختن این نوع مسابقات و مدیریت شایسته آن ها با همکاری نهادها و سازمان های مربوطه مانند سَمَن ها (NGO)، وزارت ورزش و شهرداری ها، تا حد بسیاری نظر مساعد حکومت نیز از نحوه و شکل برگزاری هر رویداد ورزشی ای تأمین می شود.

جامعه ایران امروز به واسطه برخی رویدادهای به شدت تحریک آمیز (مانند گرانی های کمر شکن روزافزون – بسیار کمر شکن! – وضعیت شگفت انگیز دائم الپرواز نرخ های ارز و طلا، تخلفات مال و اختلاس های سر به فلک کشیده، سبک زندگی آقاها و آقازاده ها، عدم تحقق وعده های داده شده مانند رفع فیلترینگ، سایه جنگ و… ) در پتانسیل و توان بالقوه پنهانی قرار دارد.

عدم توجه به این حساسیت ها، نهایتاً به ایجاد اصطکاک بین حاکمیت و مردم منجر خواهد شد که در خوش بینانه ترین حالت، ناگزیر به وضعیتی بینابین از خواست مردم و اراده حاکمیت خواهد انجامید.

این که با هر اطلاع از مورد خلاف قانون یا شرع یا عرف، بلافاصله پلیس یا دیگر ارگان ها وارد میدان شوند، البته که امری قانونی و در چارچوب وظایف ایشان است؛ اما می توان تصمیم نهایی در سرعت، شدت و حدت برخورد در موارد مهم، حساس و قابل توجه افکار عمومی را به تیمی متشکل از مقامات ارگان ها و نهادهای مربوطه، با درک و قدرت تحلیل بیشتر و آینده نگرتر و مطلع از مبانی علومی چون جامعه شناسی و روان شناسی اجتماعی سپرد.

آن گاه خواهیم دید لازم نیست با بسیاری از آن ها برخوردهای پلیسی آنی و شدید و متعاقباً با کشانده شدن ماجرا به صدر اخبار مقابله کرد و مواجه شد. قدر مسلم با اتخاذ چنین شیوه ها و تدابیر و اِعمال راهکارهایی پر طمأنینه و با تأنی بیشتر و خصوصی تر، می شود به عینه به نتایج مطلوب تری دست یافت.