اندر مصائب عکاسی مستند اجتماعی

عکاسی رسانه‌ای برای هنرها و رشته‌های هنری است که کار اطلاع رسانی را انجام می‌دهد و یا اندیشه عکاس را به رسانه‌ای دیگر می‌رساند.
یکی از مشکلات جدی در حوزه عکاسی، مستند اجتماعی است، عکاسان این حوزه نمی‌توانند به راحتی در جامعه حضور یابند و عکس بگیرند و حتما باید مجوز داشته باشند که این موضوع به عکاسی مستند اجتماعی آسیب وارد کرده است. طی دو دهه گذشته در زمینه عکاسی مستند اجتماعی دچار آسیب‌های جدی شده‌ایم، باید عکاسی پویا دوباره به جامعه عکاسی بازگردانده شود، ایران در سنوات گذشته جزو کشورهایی به شمار می‌رفت که در حوزه عکاسی مستند اجتماعی دارای قدرت و توان بالایی بود و اگر امروز برای عکاسان مستند اجتماعی محدودیت ایجاد کنیم، آن‌ها به عکاسی استودیویی روی خواهند آورد، هنری که هیچ تاثیر مثبتی در جامعه نخواهد داشت. باید تدابیری اندیشیده و مشکل رفع شود تا عکاسان مستند بتوانند بدون محدودیت عکاسی کنند.
مخاطب عکاسی مستند به‌دنبال واقعیتی غیرقابل انکار است و آن‌چه عکاس در تصاویر خود به او هدیه می‌کند، صداقتی است که در زوایای مختلف عکس‌هایش هویدا است.
زمانی‌که انجمن عکاسلت شکل گرفت قرار بود صنفی و رفاهی باشد و موارد حقوقی را برای عکاسان دنبال کند و آن‌ها برای گرفتن مجوزها به انجمن مراجعه کنند اما اکنون حس می‌کنم انجمن باید تغییری در رویکردهایش ایجاد کند چون بخشی از کار انجمن ایجاد بسترهای فرهنگی و هنری است. بهتر است انجمن در کنار کارهای دیگرش به عکاسان مستند توجه ویژه‌تری نشان دهد.