
متاسفانه آفت بزرگی که به جان آثار کوتاه سینمایی و در جشنوارههای مربوط به پخش چنین آثاری افتاده، این است فیلمسازان ما هویت مستقل خود را در ساخت فیلم کوتاه از دست داده اند
متاسفانه آفت بزرگی که به جان آثار کوتاه سینمایی و در جشنوارههای مربوط به پخش چنین آثاری افتاده، این است فیلمسازان ما هویت مستقل خود را در ساخت فیلم کوتاه از دست داده اند. این آثار به جای اینکه دارای معنای واحد و به طور کل به معنای حقیقی خود، تشکلی مستقل باشد، صرفا به یک نمایش از چند سکانس فیلمهای بلند تبدیل شدهاند. در عین حال نیز به نکته مهمی که باید اشاره کرد که عدم انسجام و جسارت در ایده و سوژه فیلمنامهها که امروزه در کمتر فیلمی میتوان شاهد آن بود، تمام تلاش سازندگان آثار کوتاه را با توجه به عدم هدایت و رساندن کلیت داستان به یک پایان درست که از یک ایده جسورانه برخاسته باشد، به هدر میدهد و جای تاسف دارد که این فعالیتها در نهایت به رسیدن به بخشی از سینمای بازاری و بدنه منجر خواهد شد. در دورهای که ما فیلم میساختیم امکانات کمتر بود و طبیعتا آثار ما با ضعفهایی همراه بود اما با وجود این، بودن ایدههای درخشان و پر دل و جرات کمک میکرد تا بسیاری از ضعفها پوشانده شود.
ایران به دلیل دارا بودن تنوع بافت جغرافیایی و اجتماعی و وجود تفکرات و زندگیهای مختلف که همه اینها در یک کشور و زیر یک آسمان است، باعث شده موقعیت برای ساخت آثار داستانی و مستند بیشتری را داشته باشیم. باید دقت بیشتری به انتخاب سوژهها داشته باشیم. همانگونه در جهان معروف است که ایران دریایی از سوژهها برای فیلمسازی است. اگر سوژهای مناسبی انتخاب شود و آن سوژه درست پرداخت و تفسیر شود و همچنین تحقیقات میدانی جامعی پیش ساخت اثر صورت گیرد، مسلما با فیلمهای جذابتری روبهرو خواهیم بود؛ زیرا نمیتوان تنها با یک سوژه و یک دوربین دست به کار شد. خوشبختانه مرکز گسترش سینمای تجربی با انتخاب فیلمسازان با تجربه و قدیمی توانسته مقداری به بالا بردن سطح کیفی این آثار کمک کند. با این همه نسل نو کار خودش را انجام میدهد. البته باید گفت قرار نیست همه کسانی که وارد سینما میشوند، از فیلمسازی کوتاه شروع کرده باشند؛ این تصور اشتباهی است. سینمای فیلم کوتاه یک رسانه و مدیوم مشخص و مستقل است برای بیان احساسات که شاید از سینمای بلند نیز جدیتر باشد؛ به شرطی که دارای همیت و جسارت باشد. در زمانی که من و امثال من در سینما فعالیت میکردیم به جای امکانات و تکنولوژی پیشرفته، عشق به فیلم کوتاه وجود داشت. عشقی که کسانی مانند امیر شهاب رضویان، وحید موساییان و… در دنیای سینما داشتهاند، باعث شد که در سینمای حرفهای راه یابد و حرفی برای گفتن داشته باشند.