جهانی‌شدن آسان است اما…

وقتی می‌گوییم سینمای تجاری مفهومش این نیست که حتما حادثه‌‌های عجیب و غریب داشته باشد یا اکشن باشد یا همه در آن فریاد بزنند. اگر فیلمی بتواند ارتباط مناسبی با تماشاچی برقرار کند یا حتی اگر مخاطب با آن همذات‌پنداری نمی‌کند دست‌کم همدلی و همراهی کند به این معناست که می‌تواند در اکران و گیشه هم موفق باشد.
آن سال که با «ناهید» در فستیوال کن حضور داشتم، در یکی از محافل خصوصی که بعد از نمایش فیلم با رئیس جشنواره خانم ایزابلا روسلینی داشتیم ایشان جمله‌ای گفت که برای من جالب بود. روسلینی گفت که داستان شخصیت اصلی زن این فیلم تعارضی بین مادر بودن و احساسات عاطفی‌اش دارد که محدود به جغرافیای خاصی نیست و برای همه مردم دنیا می‌تواند مصداق داشته باشد. در نتیجه من فکر می‌کنم فیلم‌‌های ما اگر مسایل مبتلا به جهانی را در خودشان منعکس بکنند از نظر اقتصادی می‌توانند در سطح بین‌المللی موفق عمل کنند و البته بقیه ماجرای اکران بین‌المللی هم برمی‌گردد به روابطی که تهیه‌کنندگان ما می‌توانند با پخش‌کنندگان جهانی برقرار کنند. مسلما سینمای ما پتانسیل و ظرفیت جهانی‌شدن را دارد اما تمام فیلم‌های ما این‌طور نیستند. باید به‌سمت موضوع‌های جهانی برویم. اگر سینمای ما چنین رویکردی را برای ورود به بازارهای جهانی در پیش بگیرد بی‌تردید حضور مستمری خواهیم داشت اما اگر فیلم‌ها شائبه‌‌های سیاسی داشته باشند تک‌ستاره‌هایی خواهند بود که خاموش می‌شوند.