چرا آدم های خوب کارهای بد می کنند؟

نویسنده: دبی فورد
مترجم: فرناز فرود
انتشارات: کلک آزادگان

“چرا آدم های خوب کارهای بد می کنند؟” عنوان کتابی است از “دبی فورد” که در آن به شما می آموزد چگونه از دشمنی با خود دست بکشید و با خواندن این کتاب زندگی پر از شور ، معنا و هدف را کشف کنید.
“دبی فورد” ، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز، ما را به قلب دوگانگی سوق می دهد که ندانسته در درون هر یک از ما عمل می کند. او با ارائه ابزارهایی برای پایان دادن به خودشکنی، در نهایت نمای “خود کاذب” را از بین می برد و به ما نشان می دهد که چگونه می توان شکاف بین نور و تاریکی را التیام بخشید و حیاتی اصیل و قابل اعتماد را تا حد امکان زندگی کرد.
کتاب “چرا آدم های خوب کارهای بد می کنند؟” یک خوانش مهم برای درک کامل وضعیت انسان است. “دبی فورد” نشان می دهد آنچه که به موجبش مشکلات در روابط، امور مالی، خانواده و مشاغل ما رخ می دهد، ریشه در برنامه های ناشناخته و ناخودآگاه ما دارد.

قسمت هایی از کتاب

شرم انکار شده و پردازش نشده، از جمله عواملی است که ما را به سوی ویران کردن موفقیت های مان، طغیان بر ضد منافع شخصی مان، برداشتن آن چه متعلق به ما نیست، بی آبرو شدن به جهت پیروی از عادات گذشته مان و تخریب روابط مان می کشاند. خراب کردن خود، شیوه ای است برای آشکار گردانیدن شرم درونی مان یعنی ناآگاهانه کاری را انجام می دهیم که خود را در برابر دیگران بی آبرو می کنیم تا بتوانیم جلوی حادثه ای را بگیریم که موجب می شود بیش از این شرمگین شویم؛ به عبارت دیگر اگر به حساب شرم مان نرسیم، او به حساب ما رسیدگی می کند. اگر باز هم انکار یا سرکوبش کنیم، آن را به گونه ای ویرانگرانه بروز خواهیم داد. برای همین است که بسیار مهم است با درد و رنج گذشته مان کنار آییم، از آن بیاموزیم و از آن برای رشد و کمک به بیشتر کامل و یکپارچه شدن بهره بگیریم؛ آن وقت است که دیگر ناچار نیستیم کاری را انجام دهیم تا آن چه را قادر به دیدنش نیستیم، علنی و ظاهر کنیم. وقتی ارزش ذاتی شرم را درک کردیم، خواهیم دانست که چیست، خواهیم دانست رهنمودی روحی برای کمک به ما برای درک عمیق ترین لایه های وجودی مان و درمان زخم های عاطفی مان و غیرفعال سازی برنامه ریزی منفی مان است و این را باید یک درمان روحی دانست، شیوه ای برای درمان روح به منظور هدایت ما تا با سرشت درست و سالم مان ارتباط صمیمانه تری برقرار کنیم. اقدام به ویران کردن خویش به نظر می رسد از اندوه ناشی شده باشد، اما به عقیده من، این نوع اقدامات شیوه طبیعی نشان دادن شرم درونی و نهانی و شکافی است که در درون مان وجود دارد. ممکن است بتوانیم برای مدتی این شرم نهانی را حفظ کنیم تا این که روزی درست سر بزنگاه، شرایطی پیش می آید و عواملی دست به دست به هم می دهند تا یادآورمان شوند چه چیزهایی را در اعماق درون مان پنهان کرده ایم. ممکن است آن شرایط احساس شکست، ناکفایتی و ناشایستگی باشد که شروع به تکان دادن و لرزش انداختن جهان درون مان کند و ما را دلواپس و نگران و تلخ و مردد نسبت به خویش گرداند.