گفتهاند مجرم همیشه به محل وقوع جرم برمیگردد، شاید از سر ترس، شاید از وسوسه وجدان.
در نشست شرمالشیخ بسیاری از کسانی که روی استیج پشت سر ترامپ و سیسی ایستاده بودند همدستهای اسرائیل بودند.هم چنین آنهایی که در سالن کنفرانس نشسته بودند و در قاب دوربین نمیافتادند.
آن ها جنایتکاران یقه سفیدی بودند که در طول دو سال کشتار غزه، از هیچ کمکی به نتانیاهو دریغ نکرده بودند. از ابزار و ادوات کشتار تا کمکهای اطلاعاتی و امنیتی. از کشورهای عربی تا کشورهای غربی.
امامزاده آنها رجب طیب اردوغان بود که تا همین چندی قبل تأمین لجستیک اسرائیل با او بود.
عروسک گردان این نمایشِ مضحک و مشمئز کننده بزرگ ترین حامی نتانیاهو بود که به هر دلایلی تصمیم گرفته بود کشتار غزه را پایان دهد و بگذارد کودک غزه که پوست و استخوانی از او بیش تر باقی نمانده است چند صباح دیگر از عمرش را غذایی بخورد شاید که سیستم گوارشش بتواند آن را هضم کند.
نتانیاهو چرا کودکان را میکشت یا گرسنگی میداد؟ چون این کودکان یکی دو دهه بعد که به سن باروری میرسند، دیگر توان زاد و ولد نداشته باشند.
تأکید نمی شود کار ترامپ بد است که جنایت غزه را تمام میکند، به هر نیتی! قدر مسلم ترامپ شماره ۲ از ترامپ شماره یک بهتر است و نیز قابل درک است که ترامپ در کانتکست خودش باید معنا و تفسیر شود. او رهبر یک امپراتوری کاپیتالیستی بلعنده است. با ویژگیهای خاص خودش و اسرائیل عامل او در منطقه. در عین حال بعید است شخص دیگری بتواند بهتر از او عمل کند. نمایش شرمالشیخ، آن روی دیگر یک سیاست کثیف بود. فقط یک آبشستهتر.
تحمل دیدن این شیوخی که هیچ کدام شرمگین نبودند سخت بود. رهبر نئونازی آلمان همان که ترامپ، به درستی اما محترمانه، دیلاق خطابش کرد. همان کسی است که گفت اسرائیل دارد کارهای کثیف را برای ما انجام میدهد. حالا آمده بود تا کثافت های نوکرش را پاک کند.
نکته با مزه دلقکبازی شرم الشیخ، حضور جانی انفانتینو رئیس فیفا بود که کناری ایستاده بود. احتمالاً به عنوان داور خط نگهدار مُشتی بازیگر تهوع آور.
نخستوزیر پاکستان نطقی غرا و سرتاپا تملق و چاپلوسی درباره ترامپ ایراد کرد تا یک وقت چیزی از اشمئزاز این رخداد کم نشود و از قلم نیفتاده باشد. احتمالاً به عنوان یکی از صاحبان مصیبت تا از همه کسانی که از راه دور و نزدیک در این مراسم ختم شرکت کرده بودند، به نمایندگی از جهان اسلام تشکر کند.
بیش تر آن شیوخ ناشرمگین که در مراسم حاضر بودند، شاید خودشان هم بدانند که لیاقت رهبری بر ملت هایی را ندارند که در تظاهرات های انبوه پنج قاره به خیابان ها سرازیر شدند و بر علیه اسرائیل شعار دادند و جنایاتش را محکوم کردند.
البته حق چنین رهبرانی بیش از این نبود که ترامپ در سرتاسر این کنفرانس یک ریز آن ها را تحقیر کند و سخنانی سخیف و حتی بعضاً اروتیک بار آن ها کند.
«تهشمع مومی، مدتی بود که در شمعدان لهیده پت پت میکرد و در آن اتاق نکبتزده بر چهره آن قاتل و آن روسپی، که با وضعی چنین غریب بر سر کتاب آسمانی گرد آمده بودند، نوری ضعیف و بی جان میافشاند». (۱)
—————-
پاورقی:
۱) جنایت و مکافات / داستایوسکی /ترجمه: اصغر رستگار / نشر نگاه.
